در سالیان دور جنگ سرد بین آمریکا و شوروی صحنه زورآزمائی توان دو کشور در تولید سلاحهای هستهای بود، تا اینکه در سال ۱۹۷۰ با امضای پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای توسعه سلاحهای هستهای به یک اهرم قدرت و بازدارندگی برای کشورهای سلطه طلب تبدیل شده بود، که کشورهای دارنده این سلاحها، میتوانستند در صحنه بینالمللی دیگر کشورها را تهدید کنند.
اما توسعه فناوریهای نوین، به خصوص هوش مصنوعی به توسعه نسل جدیدی از سلاحهای فوق پیشرفته منجر شده است. یکی از فناوریهای هوش مصنوعی که در سالهای اخیر رشد چشمگیری داشته، فناوری تشخیص شیء است. تشخیص شیء به الگوریتمی گفته میشود که قادر است، به عنوان مثال، انسان را از حیوانات یا دیگر اشیا تشخیص دهد. این تشخیص میتواند انسان را از ساختار چهره، بدن یا حتی مدل حرکت تشخیص دهد. این فناوری کاربردهای بیشماری دارد و همچون شمشیری دولبه میتواند هم در خدمت مقاصد خیر باشد و هم مقاصد شر.
فناوری تشخیص شیء به تولید نوع جدیدی از سلاحها منجر شده است: سلاحهای کشنده خودمختار یا LAWs. بطور کلی به سلاحهایی که بتوانند بدون دخالت، نظارت یا فرمان انسان جراحات کشنده را وارد کننده LAWs گفته میشود.
آنچه این سلاحها را خودمختار میکند، فناوری تشخیص شیء است. با بارگذاری الگوریتم مورد نظر سازندگان، سلاح درصورت شناسایی، به طور مثال، هرگونه انسانی در منطقه مورد عملیات، اقدام به تیراندازی و از پای درآوردن هدف میکند. سلاح از روی فرم بدن و نحوه راه رفتن یا حرکت اشیا میتواند انسان بودن یا نبودن آنها را تشخیص داده و حرکت آنها را تعقیب و در زمان مناسب تیراندازی کند.
با اینکه آمار دقیقی از تعداد سلاحهای LAWs در دنیا وجود ندارد، اما بسیاری از کشورها موضع خود را نسبت به این سلاحها عنوان کردهاند. از سال ۲۰۱۳ تا کنون، ۹۷ کشور دنیا سیاست خود در قبال LAWs را مطرح کرده که در این میان، ۳۰ کشور خواستار ممنوعیت توسعه چنین سلاحهایی شدهاند. نگرانیهای اخلاقی، بشردوستانه و حقوقی از جمله دلایل این کشورها در منع استفاده از چنین سلاحهایی هستند. با این وجود، هنوز هیچ پیمان بینالمللی برای منع گسترش این نوع از سلاحها وجود ندارد و کشورهای بسیاری از جمله آمریکا در حال توسعه مخفی این سلاحها هستند. همچون دوران جنگ سرد و توسعه سلاحهای هستهای، توسعه این دست سلاحها نیز باید مورد توجه جامعه بینالمللی قرار بگیرد.
